معماری

خداوند مهربان کسانی را که ازمردم در می گذرند را دوست دارد

نکته های قرآنی در باره عفو و گذشت
۴-خداوند مهربان کسانی را که ازمردم در می گذرند را دوست دارد
گاهی ممکن است که ما از افراد خانواده خود یا اقوام و فامیل خویش که خطایی مرتکب شده بگذریم .گاهی هم شاید از همکار یا هم شهری یا برادر مسلمانمان در گذریم .اما اگر بتوانیم دایره عفو گذشت را در وجود خودمان آنقدر وسیع و گسترده نماییم که شامل حال همه مردم شود ، به همان نسبت از کار خویش بهره برده ایم!
اصولا در عرصه کارهای خیری که انجام می دهیم به اندازه عمق و گستره تاثیر آنها ، مانیز به خیر و خوشی خواهیم رسید.
به همین جهت چه نیکو و بجا است که دایره بخشش و عفو خودمان را به اندازه همه انسانها گسترش دهیم تا از ماحصل آن به همین اندازه بهرمند شویم.
خداوند متعال در آیه ۱۳۴ سوره آل عمران در این خصوص فرموده اند :
…وَالْکَظِمِینَ الْغَیْظَ وَ الْعَافِینَ عَنِ الْنَّاسِ وَاللَّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ
وخشم خود را فرو مى برند و از (خطاى) مردم مى گذرند، و خداوند نیکوکاران را دوست مى دارد.
مفسر تفسیر روح البیان ذیل این آیه نوشته است :
روزى یکى از خدمتکاران امام سجاد ع در موقع آب ریختن روی دست امام برای شستن سر و صورت آن حضرت، ظرف آب از دستش افتاد و سر امام علیه السلام را زخمى کرد. امام به او نگاهى کرد. او دریافت که امام ناراحت شده است. بلافاصله گفت: «والکاظمین الغیظ»، امام فرمود: من خشم خود را فرو بردم. او دوباره گفت: «والعافین عن الناس»، امام فرمود: تورا عفو کردم. او گفت: «واللّه یحبّ المحسنین» امام فرمود: تو در راه خدا آزاد هستى.[
امام صادق ع فرموده اند: هیچ بندهاى نیست که خشم خود را فرو ببرد، مگر آنکه خداوند عزّت او را در دنیا و آخرت فزونى بخشد. خداوندمی فرماید : «و الکاظمین الغیظ… و اللّه یحبّ المحسنین» این پاداش فروبردن آن خشم است.
در تفسیر نمونه ذیل این آیه آمده است :
در سومین توصیف مى فرماید: «آنها از خطاى مردم مى گذرند» (وَ الْعافینَ عَنِ النّاسِ).
فرو بردن خشم، بسیار خوب است اما به تنهائى کافى نیست; زیرا ممکن است کینه و عداوت را از قلب انسان ریشه کن نکند، در این حال براى پایان دادن به حالت عداوت باید «کظم غیظ» توأم با «عفو و بخشش» گردد.
لذا به دنبال صفت عالى خویشتن دارى و فرو بردن خشم، مسأله عفو و گذشت را بیان نموده، البته منظور گذشت و عفو از کسانى است که شایسته آنند نه دشمنان خون آشامى که گذشت و عفو باعث جرأت و جسارت بیشتر آنها مى شود.
و در چهارمین توصیف مى فرماید: «خداوند نیکوکاران را دوست مى دارد» (وَ اللّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ).
یعنى اینها نیکوکارانند .
در اینجا اشاره به مرحله عالى تر از عفو شده که همچون یک سلسله مراتب تکاملى پشت سر هم قرار گرفته اند و آن این است که: انسان نه تنها باید خشم خود را فرو برد و با عفو و گذشت کینه را از دل خود بشوید، بلکه با نیکى کردن در برابر بدى (آنجا که شایسته است) ریشه دشمنى را در دل طرف نیز بسوزاند و قلب او را نسبت به خویش مهربان گرداند، به طورى که در آینده چنان صحنه اى تکرار نشود.
در تفسیر نور هم آمده است :
– در عفو خطاکار، ایمان او شرط نیست. «والعافین عن الناس»
– کسى که مى خواهد محبوب خدا شود باید از مال بگذرد و خشم وغضب را فرو برد. «واللّه یحبّ المحسنین»
– انفاق به محرومان و گذشت از خطاى مردم، از مصادیق احسان و نیکوکارى است. «ینفقون، کاظمین، عافین، محسنین»
———————-
۱-کافى، ج۲، ص ۱۱۰٫

همچنین ببینید

پیکر شهید حسین پوربافرانی تشییع و در گلزار شهدای بافران آرام گرفت

پیکر پاک شهید حسین پوربافرانی که بعد از ۳۵ سال در جریان کاوش و تفحص …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.